و يا اينكه مىگويد : « روز قيامت خداوند در ميان همه ما داورى مىكند و هر كس را به آنچه لايق است جزا مىدهد » . البته انكار نمىتوان كرد كه اينها همه در مورد كسانى است كه اميد هدايت آنها باشد ، و الا با دشمنان لجوج و ستمگر و بى رحم كه اميدى به پذيرش آنها نيست قرآن طور ديگرى برخورد مىكند ( 1 ) . بررسى طرز بحثهاى پيامبر اسلام ص و امامان ع با مخالفانشان الگوى بسيار زنده اى براى اين مبحث است ، به عنوان نمونه به آنچه از امام صادق ع در اين زمينه در كتب حديث ثبت است توجه كنيد : در مقدمه حديث معروف توحيد « مفضل بن عمر » چنين مىخوانيم : او مىگويد من در كنار قبر پيغمبر ص بودم و در عظمت مقام پيامبر ص انديشه مىكردم ، ناگهان ديدم « ابن ابى العوجاء » ( مرد مادى معروف ) وارد شد و در گوشه اى نشست به طورى كه سخنش را مىشنيدم ، هنگامى كه دوستانش اطراف او جمع شدند شروع به سخنان كفر آميزى كرد كه نتيجه آن انكار نبوت محمد ص و از آن بالاتر انكار خداوند تبارك و تعالى بود ، بسيار شيطنتآميز و حساب شده بيان كرد . من از شنيدن سخنان او سخت خشمگين و ناراحت شدم ، برخاستم و فرياد زدم اى دشمن خدا ! راه الحاد پيش گرفتى ؟ و خداوندى كه تو را در بهترين صورت آفريد انكار كردى ؟ . . . « ابن ابى العوجاء » رو به من كرد و گفت : تو كيستى اگر از دانشمندان علم كلامى دليل بياور تا از تو پيروى كنيم ، و اگر نيستى سخن مگو ، و اگر از پيروان جعفر بن محمد صادق هستى او اين چنين با ما سخن نمىگويد ، و مانند

--> ( 1 ) در جلد شانزدهم تفسير نمونه در ذيل آيه 46 سوره عنكبوت نيز بحث مشروحى در اين زمينه داشتيم .